ابن بابویه شهرری؛ محدث بزرگ شیعه در پایتخت آل بویه
ابوجعفر محمد بن علی بن بابویه قمی، معروف به شیخ صدوق و رئیس المحدثین، یکی از برجستهترین محدثان و فقیهان شیعه در قرون نخستین اسلامی است که سالهای پایانی عمر خود را در شهر ری سپری کرد و در این شهر دفن شد. او حدود سال ۳۰۶ هجری قمری در شهر قم به دنیا آمد و در ۳۸۱ هجری قمری در ری درگذشت.
مهاجرت به شهر ری
شیخ صدوق به دعوت صاحب بن عباد، نخستوزیر دولت آل بویه در زمان رکنالدوله دیلمی، به شهر ری که در آن زمان پایتخت آل بویه بود مهاجرت کرد. او در این شهر تشکیل حوزه علمیه داد و به تدریس فقه و احادیث اهلبیت پرداخت و ریاست روحانی شیعیان عصر خود را بر عهده گرفت.
آثار ماندگار ابن بابویه
ابن بابویه حدود ۴۵۰ کتاب و رساله تألیف کرده و از ۲۵۰ محدث روایت نقل کرده است. مهمترین اثر او کتاب «من لا یحضره الفقیه» است که یکی از کتب اربعه شیعه و دومین کتاب از این مجموعه محسوب میشود. دیگر آثار برجسته او شامل «علل الشرایع» درباره فلسفه احکام و «کمال الدین و تمام النعمه» درباره اثبات امام زمان است.
آرامگاه ابن بابویه در ری
بقعه و آرامگاه شیخ صدوق در خیابان ابن بابویه شهر ری واقع شده و مربوط به دوره قاجار است. گورستان ابن بابویه که نام آن از این عالم بزرگ گرفته شده، نخستین گورستان شهر ری و دومین گورستان تهران است که بسیاری از مشاهیر ایران در آن دفن شدهاند. این بقعه در تاریخ ۵ دی ۱۳۷۵ با شماره ثبت ۱۸۱۶ بهعنوان یکی از آثار ملی ثبت شده است.